afbeelding van het artikel

Gedicht 05-01-1947

Och, dan kiek wij alle drie

Toch zoo angstig en benepen,

Gistern heb ze kleine Wim

’n Blauwe plek in ’t armpien knepen.

Zundag gung wij stil hen ’t kerkhof,

Kieken of de bloem al knopt,

En doe hef ze oes d’hiele middag

In een donker hokkien stopt.

Moe, ak hier zoo deur het raampien

Noa die hooge sterren staar,

Verlang ik um doar ok te wezen,

Dan was wij weer bij mekaar.

No zin’k mu en goa ‘k mor sloapen,

D’oogen valt mij bijnoa dicht,

Lieve moesien, nog een nachtkus

Van je kleine groote wicht.

5-1-1947

A.D.

Deze website gebruikt cookies Informatie