afbeelding van het artikel

Wonen in het café van je ouders Duo Dampo Jans Polling Z.W. 24-03-2001

Wonen in het café van je ouders

Door Eric le Gras

Jans Polling (1946) woont in het oude café van zijn ouders en grootouders . Op de plek waar hij als klein jongetje onder het biljart een dutje deed staat nu zijn bureau. En waar de koetsen en de karren door de baanderdeuren de schuur inreden heeft hij zijn geluidsstudio.

De sonore stem van Jans Polling heeft een bekende klank in veel Drentse huiskamers. Hij presenteert programma’s voor Radio Drenthe. Onder ander Jukebox, waarin hij muziek uit de jaren veertig en vijftig draait. Polling: “Toen ik een jaar of tien geleden met dat programma begon, stond ik er van te kijken dat ik de teksten vaak vlot kom meezingen. Dat was vreemd, want in de jaren veertig en vijftig was ik een kleine jongen en niet bewust met muziek bezig. Maar ik denk dat ik weet hoe het zit. Kijk, gewoonlijk stond het biljart in de gelagkamer, waar nu mijn bureau staat. Als het feest was in het dorp, of bij bruiloften en partijen, gingen de schuifdeuren naar de zaal van het café open. En die werd dan bij het café getrokken. Het biljart kwam in de hoek van de zaal te staan, waar we nu de woonkamer hebben. Op het biljart kwamen planken te liggen en daarbovenop speelden de muzikanten.”

Het bed van de jonge Jans stond op de zolder die daar weer precies boven lag: “het plafond is laag, ik lag er zo ongeveer tussen. Misschien heb ik in mijn slaap onbewust wel wat van die teksten opgepikt. Nee, voor zover ik weet sliep ik gewoon door. Daar was ik aan gewend. “Jans mocht, toen hij wat ouder werd, soms en liedje mezingen met de band. Een ervaring die diepe indruk maakte en die een goede voorbereiding was voor zijn latere optredens voor grotere groepen. Zijn ervaring in het café van zijn ouders komt hem nog steeds van pas: “Ik heb geleerd om met mensen om te gaan, ze te nemen zoals ze zijn.”

Het voormalige café Polling stond aan de Hoofdweg van Borger op een historische plaats. Polling: “Dit is de oude weg van Coevorden naar Groningen. Ongeveer halfweg, een kilometer of veertig van beide steden verwijderd. En dat was als je moest lopen ongeveer een dagreis. Bovendien is dit een hoog deel van de Hondsrug en het hoogste punt van het dorp. Er moeten hier al lang mensen hebben gewoond. In de tuin heb ik een munt uit de tijd van Karel de Vijfde gevonden, uit de zestiende eeuw dus.

Café Polling is van meer recente datum: “Mijn grootvader kocht het in 1918. Een echt oud pand is het niet, het is herbouwd na een brand in 1885. Toen ik zelf begon met verbouwen heb ik daarvan nog sporen gevonden. Over de tijd daarvoor weet ik niet zo veel. Eigenlijk jammer. “Jans en zijn vrouw Mieke praten dan verder over de functie van de twee baanderdeuren die in de schuur naast de gelagkamer zaten. Daar reden koetsen en karren doorheen. Op weg naar de waag in de schuur, waar het gewicht van hun lading werd gemeten. Maar was het bijvoorbeeld ook zo, dat de bagage uit koetsen van mensen die kwamen overnachten op die manier snel naar binnen kon worden gebracht? Mieke en Jans weten het niet. Ze vragen zich zelfs af of het café ooit slaapgelegenheid bood. Of kwamen boeren even langsrijden om vanaf de bok een borreltje te nuttigen in een McDonald-achtig systeem? “Zou kunnen”, zegt Mieke. “Jans , we moeten toch eens in het Drents Archief nagaan hoe dat ging.”

Een oude foto toont hoe het eenvoudige dorpscafé eruit zag in de tijd van opa Polling. Het was een simpel huis. Met aan de gevel, op de plek waar nu nog de schroefgaten zichtbaar zijn, een uithangbord met in zwierige letters “Café Polling”, een ander bord maakt reclame voor Barbarossabier. Jans: ‘Dat was een biermerk uit Groningen met een typisch noordelijke, vrij bittere smaak. “Polling vertelt over de wijzigingen die Mieke en hij, in navolging van voorgaande generaties, aanbrachten: “We hebben het wat chiquer gemaakt. Dit is een negentiende eeuws pand en we willen het zo veel mogelijk in de oude staat terugbrengen. Maar op die oude foto zie je dat het er vrij kaal uitzag. We hebben daarom bijvoorbeeld luiken aangebracht en een dakgoot. Maar dan wel een ouderwetse houten dakgoot met zinken pijpen. We hebben geen kunststof gebruikt.”

Toen Polling het huis in 1975 van zijn vader kocht, is hij begonnen met het aanbrengen van ondere kozijnen: “Dat hebben we niet goed aangepakt. We vonden kleinere ruitjes mooier. Achteraf bekeken was dat fout, een stijlbreuk. ”Mieke: “het betekent ook dat ik nu 360 ruiten moet lappen. “En Jans: “Maar we hebben wel voor houten kozijnen gekozen en die hebben we meteen in de juiste kleur geschilderd. Nu zijn we bezig met het uitzoeken van nieuwe pannen voor het dak, het worden waarschijnlijk geglazuurde donderblauwe Hollandse pannen. Die zijn eigenlijk te chique voor een dorpscafé. Dat had rode pannen, maar die kun je tegenwoordig niet meer krijgen. Nou ja, ze zijn er wel, maar ze zijn egaal van kleur, en of fel oranje. Dat past nog minder. “En Mieke: “toen we een nieuwe voordeur nodig hadden, keek ik als ik naar mijn werk reed alleen naar voordeuren. Nu let ik op dakpannen.” Polling laat in de tuin nog even de hardstenen belgische stoep zien, die klaar ligt om de tegeltjes bij de voordeur te vervangen: “Die tegeltjes komen uit de gang van een prachtige villa die vroeger hier in Borger stond. Mijn vader heeft ze gekocht toen ze de villa sloopten. Er is in Borger erg veel moois tegen de vlakte gegaan. De gemeente heeft zich in de afgelopen dertig, veertig jaar weinig gelegen laten liggen aan het oude deel van Borger. Ze mogen blij zijn dat er particulieren zijn die er nog wat van maken. Kijk maar eens hoe mooi mijn overbuurman zijn boerderij heeft gerestaureerd.”

Deze website gebruikt cookies Informatie